Thoughts

Awkward?

2011-06-01T14:17:00.000-07:00

Mia: "Don't you hate that?"
- Vincent: "What?"
Mia: "Uncomfortable silences. Why do we feel it's necessary to yak about bullshit in order to be comfortable?"
- Vincent: "I don't know."
Mia: "That's when you know you found somebody special. When you can just shut the fuck up for a minute, and comfortably share a silence."

Je kent ze wel, de "uncomfortable silences" a.k.a. ongemakkelijke stiltes. Nadat je je zin hebt afgemaakt is het opeens akelig stil. Je zegt even niks en hij/zij houdt ook zijn/haar mond. Je maakt oogcontact met je gesprekspartner, maar het gaat hem simpelweg niet worden. Het is verbazingwekkend hoeveel ongemakkelijke gevoelens een stilte van nog geen 5 seconden kan oproepen.

Vervolgens kijk je zoekend om je heen, je voelt dat je gezicht een kleur krijgt. Terwijl je gedachten 23423 km/u gaan omdat jij je verantwoordelijk voelt voor deze stilte zoeken je handen naar een willekeurig attribuut om aan te frummelen. En dit alles terwijl de ander relaxed voor zich uit staart of nog een slokje van z'n bier neemt. Dat laatste helpt ook niet echt, en voor je het weet heb je er iets compleet randoms uitgeflapt.

Maar waarom zijn stiltes vaak ongemakkelijk? Is het niet mogelijk om een x aantal seconden in jezelf gekeerd te zijn zonder dat daar vervelende gevoelens bij komen kijken? Ik denk dat je iemand goed moet kennen om een gemakkelijke stilte te kunnen delen. Ook ben ik tot de ontdekking gekomen dat onzinnige opmerkingen om de stilte te vullen echt not done zijn en juist de ongemakkelijkheid bevestigen.

"Goede" morgen :)

2011-05-31T12:36:00.000-07:00

Kenmerkend in de ontstaansgeschiedenis van een rothumeur is de wekker die mij zonder pardon uit mijn slaap rammelt. Veel te vroeg, en van het ene op het andere moment heb ik mij verslapen. Dat laatste geeft mijn dag geen goede start, verslaping gaat vrijwel altijd gepaard met haast. Tegenwoordig is het anders, het wordt erger en erger. Ik verslaap mij minstens twee keer per week, ook al is het maar een half uurtje. Op de automatische piloot pak ik mijn tas in en worstel mij door de vaste ochtendse bezigheden. Een ochtendmens ben ik nooit geweest, en zal ik ook nooit worden. Met tegenzin spring ik op mijn fiets en voel hoe de koude wind mijn leren jasje doorboort en mijn gezicht bevriest.

Nog geen twintig minuten later stap ik verwaaid en met een slaperig hoofd de klas binnen. Naast een vriendin bevindt zich de gebruikelijke lege stoel die mijn naam lijkt te dragen en ik neem plaats. Uit mijn tas pak ik het enige schrift wat ik meegenomen heb voor die dag. Met een klein stemmetje wens ik mijn docent een goede morgen toe, zoals verwacht wijst hij mij op het feit dat ik geen boeken bij mij heb. Ik verkondig tegen hem dat ik ‘gewoon een chaotisch typje ben’ en negeer de blik van afschuw in zijn ogen. Hij gaat verder met zijn les, een eindeloze hoeveelheid woorden en begrippen wordt op mij afgevuurd maar ik lijk in een lesstofafwerende bubbel te leven. Pas als ik mijn naam hoor spat de bubbel uiteen en voel ik dat de blikken van mijn klasgenoten op mij gericht zijn. Ik vraag mijn docent of hij de vraag zou willen herhalen en gek genoeg kan ik het opbrengen om een zinnig antwoord te geven. Opgelucht wend ik mijn blik weer af van het activeboard en mijn gedachten van het lokaal, de school, de aarde. Mijn bubbel neemt zijn gebruikelijke vorm aan en ik ben weer aan het dagdromen. Als gevolg van het trillen van mijn telefoon ontwaak ik uit mijn trance. Ik haal mijn telefoon uit mijn broekzak en zie maar de helft van het scherm, dit is de schuld van de tafelrand. Ik bedenk mij hoe lachwekkend mijn huidige houding eruit moet zien. Een nog altijd verwaaid en slaperig uitziend meisje dat schijnbaar doelloos naar haar tafel glimlacht.

Hoe ziet de ideale zomerdag eruit?

2011-05-31T11:57:00.000-07:00

Naar aanleiding van deze vraag schreef ik een klein verhaaltje:

Ik bind een volleybal op mijn bagagedrager en kijk bedenkelijk naar de slag in mijn wiel. In een soepele beweging slinger ik mijn tas om het stuur van mijn fiets en begin te trappen. Al slingerend pak ik mijn iPod uit mijn tas, start de muziek en daarmee ook de eerste, warme lentedag. "Young Folks" galmt door mijn hoofd, evenals talloze andere aanstekelijke lenteliedjes en semi-fluitend fiets ik verder. Onderweg naar het park koop ik een pak ijsjes en om te voorkomen dat deze smelten voor ik mijn bestemming heb bereikt versnel ik.

Na een tiental straatmuzikanten, hotdogkraampjes en toeristische groepen te zijn gepasseerd bereik ik het park. Skaters en hardlopers die expres de weg lijken te blokkeren worden vrolijk opzij ge(fiets)beld, afhankelijk van hun reactie is of ik ze uit- of toelach.

Aangekomen bij 'die ene boom' zie ik mijn vrienden al zitten, praten, lachen. Evenals de rest van Amsterdam hadden wij het idee relatief vroeg op te staan en te gaan picknicken. In de volste zin van het woord; alle ingredienten voor een overvolle maag en bijbehorende misselijkheid zijn aanwezig. Mijn vrienden lachen mij toe, mijn beste vrienden geven mij de je-bent-weer-eens-te-laat-blik en doen vervolgens hetzelfde. Ik plof neer op het kleed en begin aan mijn eerste ijsje van het jaar, wetend dat er nog velen zouden volgen. Het zal niet lang duren voordat ik mij weer zou ergeren aan de plakkerigheid van ijsjes die voortijdig smelten :-).

Vakantieplannen en verlangens naar het buitenland worden besproken. Zelf ga ik niet op vakantie, maar bij de pakken neerzitten zal ik zeker niet. Niet nu de zon niet alleen hoog aan de hemel staat, maar ook in mijn hoofd schijnt.

Bestaat de ware liefde?

2011-05-31T10:35:00.000-07:00

Naar aanleiding van mijn onlangs gebroken en inmiddels weer gelijmde hartje stelde ik mijzelf de volgende vraag: Bestaat de ware liefde?

Iedereen praat altijd over dé ware. Het is echter een raar idee dat twee mensen voorbestemd zijn voor elkaar. Dit zou dus betekenen dat van te voren is vastgelegd dat deze personen bij elkaar horen. Door wie dan? Het eerste wat in me op komt is: “God”.
En dat terwijl ik niet eens in God geloof.

Als iemand beweert van je te houden, dan is dat niet meer dan een bewering tenzij het echt waar is. Dit kun je natuurlijk nooit zeker weten.

En als je die zogenaamde ware liefde gevonden hebt, hoe weet je dat dan? Hoe weet je dat het goed zit, en dat jullie voor elkaar gemaakt zijn. Dit gevoel zou je bij iedere partner moeten hebben, anders kun je net zo goed geen relatie beginnen, want dan is de insteek verkeerd.

Ik denk dat iedere liefde ware liefde is, anders zou het geen liefde zijn.

Rennen?

2011-05-31T10:12:00.000-07:00

De route naar de tramhalte aan het eind van de straat. Die 300 meter die je zo snel mogelijk gelopen wil hebben, zijn tevens ook de meters die je in no-time overbrugt als je even zou versnellen. Dit is dan ook precies wat ik een paar jaar geleden had gedaan.. maar nu?

Stel: Je loopt door een winkelstraat als volwassene/volwassen uitziende, je ziet in de verte een leuke winkel en hebt geen zin om er langer dan 5 minuten over te doen om deze te bereiken. Dus wat doe je? Je trekt een sprintje, zigzag door de menigte. Hiermee voorkom je verdere irritaties aan op slakkentempo lopende bejaarden, shoppende toeristen e.d. en bespaar je tijd.

Het gevolg van zo’n actie is hoogstwaarschijnlijk dat je wordt aangezien voor winkeldief, debiel of een combinatie ervan. Ook worden er opmerkingen als: “Sjezus, heb je haast ofzo” naar je hoofd geslingerd en misschien, heel misschien veroorzaak je zelfs een massale paniekaanval omdat mensen denken dat je vlucht voor een terroristische aanslag. Tsja.

Als een enthousiast kind over straat loopt en plotseling begint te rennen zal niemand raar opkijken. Een volwassene gehuld in sportkleding, idem dito. Dus, naarmate je ouder wordt, wordt het ‘zomaar’ rennen over straat ongepast/raar bevonden.

Een oorzaak hiervan zou kunnen zijn dat volwassenen zich behoren in te houden wat hun opwellingen betreft, en dat dit ook voor rennen geldt: Als zij plotseling de drang voelen om keihard te sprinten, moeten ze het welbekende looptempo aanhouden om maar niet te veel op te vallen.

Feit is natuurlijk dat niemand rennend door het leven gaat. Puur omdat het tien keer zo vermoeiend is als lopen en om deze reden niet vol te houden is. Maar als je dan toch wandelend door het leven gaat, kun je de overige energie net zo goed gebruiken voor het ‘overslaan’ van saaie, eentonige stukken zoals mijn route naar de halte. Hm.